Riet gedekt. Onze locatie. Verspreid eten er gasten. In dit hotelletje. Onze bezoekers kijken dan ook wat onwennig rond. Schaken of liever dineren? Dat is de vraag. Twee kastelen, noemen ze zich. Torens. Zeggen wij. Ze laten zich door mij (Dirk) overhalen zich deze avond toch op het koningsspel te richten. Ik vertel ze waar ze mogen gaan zitten en leg de belangrijkste spelregels van het consumptie-halen uit. “We zien je niet vaak meer”, zegt een serveerster. Daar mag ik op spelen, vanavond, denk ik. Mijn zwarte stelling altijd een half stapje achter. Mag je dat nog zeggen, tegenwoordig? Ik kies voor het inruilen van mijn artillerie (de lopers) tegen de twee paarden van mijn tegenstander. Ik win er een pionnetje mee maar moet mijn knollentuin nu beschermen tegen vele diagonale aanvallen. Lastig. Voor mij speelt Ben een gedegen partij met wit. Ziet er goed uit. In de gang naar de toiletten kom ik Wiebe tegen. “Hoe gaat het?”, vraag ik. “Niet over de partij praten, he?”, is zijn antwoord. Hij doet het goed zie ik met een snelle blik, veel druk op de tegenstander maar wel met een erg open stelling. Ik denk aan mijn auto die ik buiten wat dicht bij een boom moest zetten. Ga ik daar bij het wegrijden aan denken? Gerrit is de eerste die wint. Op 3 is hij een stuk voor gekomen. Dan volg ik. De man van de twee kastelen verliest er 1 en kan opgeven. Mijn paardjes hinniken blij. Ook Ben haalt ‘m binnen: “Een van de betere partijen die ik heb gespeeld”, zegt hij. En hij kan het weten. Wiebe’s opponent marcheert nu met loper en zware stukken door zijn stelling. Dat houdt niemand lang uit. Ook Wiebe niet. Weer 3-1 voor ons. Goed bezig.

Geef een reactie

Zoeken
Meer nieuws
Reageren?
Previous Next

» Reageer hier