Dokkum, 10 december 2019

Jasper Zijllstra moest op bord 1 met de witte stukken spelen tegen Christiaan Houpst die zijn beide eerdere partijen had gewonnen. Na de opening (volgens Christiaan een versie van de “moderne verdediging”) kwam er een gelijkwaardige stelling op het bord waarin Jasper iets meer ruimtelijk voordeel leek te hebben. In het middenspel probeerde zwart met twee paard invallen de witte stelling te verzwakken maar overzag daarbij een witte torenzet over de derde rij. Dat kostte ofwel een pion en een slechte stelling, ofwel een paard tegen een pion maar wel met actievere stukken. Christiaan koos voor het laatste maar was daarna toch niet opgewassen tegen de twee machtige witte paarden in het centrum die het leven van de laatste zwarte loper onmogelijk maakten. Na verlies van nog twee pionnen in het verre eindspel hield de zwartspeler het voor gezien.

Met deze winst van Jasper in de late uurtjes was ook de winst voor het team binnengehaald, en dat mocht ook wel na de twee eerdere gelijke spelen.

Robin Baines op bord 2 met zwart tegen Reitze Koopmans.  Kings Indian met na 10 zetten een witte pion op e5. Met enige ruimte voordeel voor witte ging de strijd gelijk op maar initiatief voor zwart was moeilijk te vinden. In een gelijke stelling, met nog veel meer spel mogelijk en lichte tijdnood voor wit maakte ik een beoordeling fout en verloor een pion voor mijn koning. Ze zeggen vaak dat je 2 fouten moet maken om een partij te verliezen maar hier was 1 fout genoeg.

Jaap Weidema op boord 3 met wit tegen Alle Vlasma. Ach, wat valt er te vertellen over mijn partij? Hij duurde 46 zetten en eindigde in remise, maar dat was na een zet of dertig al duidelijk. Ik opende met b4, dat voor mij het voordeel heeft dat ik op  mijn gemak nog even kan wennen aan al die vierkantjes voor mijn neus. Vanaf het begin oogde mijn opponent wat onzeker, wat het gevaar inhoudt dat je hem onderschat. Toen hij op de 24ste zet de dames ruilde en ik twee torens op de e-lijn had, dacht ik: kat in het bakkie. Maar niet dus. Vlasma schoof de pionnenstelling dicht en ik kwam 驮 zet tekort om torenruil te voorkomen. Wat restte was een stelling met lopers van ongelijke kleur. Remise en och wat was hij blij. Hij was met moeite stil te krijgen. Ik vermoedde meteen dat hij een rating van pakweg 1200 had en dacht dat hij dank zij mij, bejaarde grootmeester, een kolossale stijging op de heilige ratingschaal maakte. Toch wel een leuke avond.

Aan het vierde bord speelde Anne van Streun met zwart tegen Bernard Keizer. De Hollands verdediging. Omdat wit zich nogal passief opstelde kon zwart wat druk uitoefenen en daarna wat verwarring zaaien op de witte koningsvleugel. Op het moment dat wit de dame had terug gedreven, overzag hij een andere dreiging. De zwarte dame kwam door het centrum binnen en met behulp ban twee lopers en een toren kon de witspeler het mat niet meer voorkomen. Om half tien was het afgelopen.

Geef een reactie

Zoeken
Berichten